…called Joel Danell who makes utterly enchanting exotica and records onto time-worn and overused tape. ‘Drape Me In Velvet’ is his first vinyl release and first record for the lovely Swedish label, Häpna. It’s also one of the most endearing albums to cross our paths from the label so far, braiding hand-played strands of wheezy organ music with rippling easy listening rhythms in a gloriously spacey and tantalisingly out-of-reach sound world. We’re a bit partial to good use of tape-recorded techniques around these parts, but this fella’s got something really special going on, apparently using half-century-old reel-to-reels and cassettes inherited from his family and dating to the ’50s and ’60s to achieve his uncannily warm and anachronistic aesthetic. There’s obviously a playful sense of irony at work, to be able to craft such archaic work in an age of futuristic possibilities. And like, say, The Caretaker, it’s matched and masked with a sincerity that’s loveably demented and always accessible and reality-stifling when you need it - as though providing a glimpse into the whiskey and prescription smudged memory recess of a character from Mad Men. Like we say, it’s one of the years first real gems, a record we’ll all surely be getting better acquainted with.
> Οι Six.by Seven κυκλοφόρησαν ενα άλμπουμ του οποίου ο τίτλος περιγράφει ακριβώς την κατάσταση τους. Το The Death of Six.by Seven ειναι τόσο ανιαρό που κάνει ακόμα και την επιστροφή του David Lee Roth να μοιάζει πιο συναρπαστική.
> Οι Air, αν και επαναφέρουν ευχάριστες αναμνήσεις, έφτιαξαν ενα ακόμα βαρετό δίσκο με μερικές ωραίες εξαιρέσεις οι οποίες, δυστυχώς, τονίζουν ακόμα περισσότερο την μετριότητα του όλου εγχειρήματος.
> Το να συγκρινεις μια καινούργια δουλειά με παλαιότερα αριστουργήματα ειναι άδικο, ποσο μάλλον οταν αναφέρεσαι σε μια μπάντα που εχει χαρίσει δίσκους απαράμιλλης ομορφιάς. Κι όμως. Το Mr.M των Lambchop είναι ενας πολύ καλός δίσκος.
> Το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς μέχρι στιγμής είναι το The Something Rain των Tindersticks
Το πολυαναμενομενο αλμπουμ κυκλοφορησε. Στα social media η φαγωμαρα και οι καβγαδες δινουν και παιρνουν. Ο Μ που στο facebook συνηθως ποσταρει Κοτσιρα τωρα ποσταρει το Video Games. Εννοειται πως η συνταγη πετυχε. Η Λανα που γνωρισαμε πριν 4 μηνες ειναι πλεον η Λανα ολων.
Το αλμπουμ ειναι μετριο. Μετα τα 5 πρωτα υπεροχα κομματια ο δισκος κρεμαει τοσο ωστε μονο 1-2 εξαιρεσεις σε κρατανε για να φτασεις ως το τελος. Αδιαφορα κουπλε, ομορφα καλοδουλεμενα ρεφρεν, φοβερες ενορχηστρωσεις, λιγο σπαγκετι, λιγο χολυγουντ, πολυ μελοδραμα. Αν ολα αυτα συνδυαστουν με κουτσομπολια για κολλαγονα, τουιτς επωνυμων για την εμφανιση στο SNL και με το αγωνιωδες ερωτημα “Ποια ειναι η Elizabeth Grant;” το brand Lana Del Rey αποκτα σχεδον μυθικη διασταση.
Στην πραγματικοτητα δεν ειναι καλυτερη απο τις υπολοιπες ποπ σταρς. Ως ερμηνευτρια εχει περιορισμενες δυνατοτητες και τα live της ειναι πιο βαρετα και απο αυτα των αδερφων Τζαβαρα. Το πλεονεκτημα της ειναι οτι εχει μεγαλυτερη εμβελεια. Απο αυτους που ειδαν στις ψευτικες βλεφαριδες της την cultιλα που αναζητουν μεχρι αυτους που θελουν μια ωραια γκομενα που να λεει σουξε. Δωσε Λανα στο λαο
Μπορεις να το δεις οπως θες. Ειτε ως νεα κατευθυνση των Cloud Nothings, ειτε ως τον αιωνιο ηχο του Albini, ειτε σαν ενα υπεροχο τροπο να ξεκινησει η νεα χρονια.
Οι Radiohead κυκλοφορησαν το Daily Mail και το Staircase και εγω σκεφτομαι πως αν αυτα τα δυο κομματια βρισκονταν στο King of Limbs το αλμπουμ θα ειχε μπει σιγουρα στην πενταδα με τα καλυτερα της χρονιας.
Την πρωτη φορα που το ακουσα ενιωσα αμηχανια. Την δευτερη αποφασισα να του δωσω χρονο. Την τριτη βρεθηκα στο 1978 σε μια pub στο Lamorna Cove με τη Polly να τραγουδαει και τους γενειοφορους θαμωνες να μενουν με ανοιχτο το στομα. Το φετινο αριστουργημα της PJ Harvey δεν μοιαζει με τιποτα απο οσα εχει κανει μεχρι στιγμης. Πολιτικοποιημενο και δυσκολο, με φολκ επιρροες και στιχους που ξεφευγουν απο τα ορια της Αγγλιας και αφορουν ολοκληρο τον πλανητη. Σκληρο και χωρις ωραιοποιησεις, σκαρφαλωσε στην κορυφη για φετος. Επειδη το πιο ολοκληρωμενο αλμπουμ των τελευταιων χρονων θα μπορουσε να εχει γραφτει μονο απο εκεινη. Και επειδη ο φοβος της να μην αναπαραγει κατι που εχει κανει στο παρελθον μας βγαινει παντα σε καλο.
02 > Real Estate - Days 03 > Kate Bush - 50 Words for Snow 04 > John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves 05 > Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome 06 > Clams Casino - Instrumentals 07 > Peaking Lights - 936 08 > James Blake - James Blake 09 > EMA - Past Life Martyred Saints 10 > Radiohead - The King of Limbs 11 > Atlas Sound - Parallax 12 > Shabazz Palaces - Black Up 13 > Oneohtrix Point Never - Replica 14 > The Caretaker - An Empty Bliss Beyond This World 15 > Bjork - Biophilia 16 > Snowman - Absence 17 > Girls - Father, Son, Holy Ghost 18 > Thurston Moore - Demolished Thoughts 19 > Dirty Beaches - Badlands 20 > Nicolas Jaar - Space is Only Noise
Το δευτερο αλμπουμ των Real Estate ειναι σιγουρο πως δεν φιλοδοξει να προσφερει κατι καινουργιο στη μουσικη. Περιλαμβανει ολα τα γνωριμα indie κλισε, δεν επιφυλλασει εκπληξεις και δεν υποσχεται τιποτα παραπανω απο αυτο που ειναι: ενα αλμπουμ εξωστρεφες, ευαερο και ευηλιο, με συνθεσεις που ξεχειλιζουν απο συναισθημα και μελωδιες, αληθινο και ξεκαθαρο. Οταν ολα οσα παρατηρεις τριγυρω σου φαινονται ψυχρα και φθαρμενα οι Real Estate ειναι εκει για να σε κανουν να νιωσεις λιγο πιο ζεστα.
03 > Kate Bush - 50 Words for Snow 04 > John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves 05 > Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome 06 > Clams Casino - Instrumentals 07 > Peaking Lights - 936 08 > James Blake - James Blake 09 > EMA - Past Life Martyred Saints 10 > Radiohead - The King of Limbs 11 > Atlas Sound - Parallax 12 > Shabazz Palaces - Black Up 13 > Oneohtrix Point Never - Replica 14 > The Caretaker - An Empty Bliss Beyond This World 15 > Bjork - Biophilia 16 > Snowman - Absence 17 > Girls - Father, Son, Holy Ghost 18 > Thurston Moore - Demolished Thoughts 19 > Dirty Beaches - Badlands 20 > Nicolas Jaar - Space is Only Noise
